سرمایه گذاری ها :
ماهیت سرمایه گذاری خصوصیتی دارد که آن را از سایر دارایی ها متمایز ساخته است . این مشخصه ی کلیدی ، شیوه ی خاص آن در کسب منافع اقتصادی است . طبق تعریف ارائه شده در استانداردهای حسابداری ایران ، سرمایه گذاری نوعی دارایی است که واحد سرمایه گذار برای افزایش منافع اقتصادی از طریق توزیع منافع (به شکل سود سهام ، سود تضمین شده و اجاره ) ، افزایش در ارزش یا سایر مزایا (مانند مزایای ناشی از مناسبات تجاری) نگهداری می کند . بنابراین ، سرمایه گذاری طیفی گسترده دارد که انواع دارایی ها را در بر می گیرد ، ولی موضوع بحث ما در این جا صرفا ً سرمایه گذاری در اوراق بهادار می باشد که استانداردهای حسابداری ایران دو طبقه بندی مختلف از آن را ارائه نموده اند . نگرش استانداردهای حسابداری ایران به سرمایه گذاری ها ، بر اساس جاری و بلند مدت بودن آن می باشد .
سرمایه گذاری بلند مدت به قصد استفاده ی مستمر در فعالیت های واحد تجاری نگهداری شده و هنگامی می توان یک سرمایه گذاری را به عنوان دارایی غیر جاری طبقه بندی نمود که قصد نگهداری آن برای مدت طولانی به وضوح قابل اثبات باشد . بنابراین سرمایه گذاری بلند مدت مشتمل بر موارد زیر است :
الف) سرمایه گذاری در واحد تجاری فرعی و وابسته یا تسهیلات بلند مدت اعطایی به این واحد ها ، (سرمایه گذاری هایی که با قصد اعمال نفوذ و کنترل بر سیاست های مالی و عملیاتی واحد سرمایه پذیر صورت می گیرد در این فصل به تفصیل تشریح خواهد شد . )
ب) سرمایه گذاری هایی که اساساً جهت حفظ ، تسهیل و گسترش فعالیت یا روابط تجاری موجود انجام شده است (سرمایه گذاری های تجاری) .
ج ) سرمایه گذاری هایی را که نمی توان واگذار کرد ، یا بدون تاثیر عمده برفعالیت های واحد تجاری قابل واگذاری نیست .
د ) سرمایه گذاری هایی که با قصد استفاده مستمر توسط واحد تجاری نگهداری می شود و هدف آن تامین درآمد و یا رشد سرمایه برای صاحبان سرمایه ی واحد تجاری است .
تنها در صورتی که این معیارها احراز شود ، سرمایه گذاری را می توان بلند مدت تلقی کرد .
نکته :
« صرف این که یک سرمایه گذاری برای مدت نسبتا ً طولانی نگهداری شده است ، لزوما ً به معنای سرمایه گذاری بلند مدت نیست . »
سایر طبقات سرمایه گذاری ها نیز در زمره ی سرمایه گذاری جاری قرار می گیرند .
استانداردهای حسابداری ایران ، سرمایه گذاریها را از لحاظ این که برای آن بازار فعالی وجود داشته باشد ، یا خیز به دو دسته سرمایه گذاری سریع المعامله و غیر سریع المعامله تقسیم نموده است :
سرمایه گذاری سریع المعامله در بازار – نوعی سرمایه گذاری است که برای آن بازار فعالی که آزاد و در دسترس است ، وجود دارد به طوری که از طریق آن بتوان به ارزش بازار یا شاخصی قابل اتکا که محاسبه ارزش بازار را امکان پذیر سازد ، دست یافت . سرمایه گذاری سریع المعامله در بازار را ، هم می توان به عنوان سرمایه گذاری جاری طبقه بندی کرد و هم در موارد مندرج در الف تا د مطالب فوق ، آن را به عنوان سرمایه گذاری بلند مدت طبقه بندی کرد .
سرمایه گذاری های غیر سریع المعامله (سایر سرمایه گذاری ها ) : سایر سرمایه گذاری هایی که در طبقه ی سریع المعامله قرار گیرند در این طبقه جای می گیرند . این نوع سرمایه گذاری نیز می تواند هم شامل کوتاه مدت و هم بلند مدت باشد .
بنابراین ، سریع المعامله بودن یک سرمایه گذاری ارتباطی به طبقه بندی آن به عنوان سرمایه گذاری جاری یا بلند مدت ندارد و سرمایه گذاری های جاری یا بلند مدت می توانند شامل سرمایه گذاری های سریع المعامله و سایر سرمایه گذاری ها باشد .
دقت داشته باشید که سرمایه گذاری در اوراق بهادار ممکن است در اوراق بدهی (اوراق قرضه یا اوراق مشارکت) و یا در اوراق سرمایه ای (مانند سهام عادی) انجام گیرد .
منابع:کتاب حسابداری مالی
