در مکانیک یک تعریفی از کار داریم و آن عبارت است از اینکه شما جرمی(وزنی) را از نقطه ای حرکت دهید و به نقطه ای دیگر منتقل کنید که در این صورت معادل انرزی به کار رفته کار انجام داده اید . در مکانیک گفته می شود اگر شما جرمی را از نقطه ای حرکت دهید ولی دوباره به همان نقطه برگردانید هیچ کاری انجام نداده اید .
در اقتصاد هم ما یک تعریف از تولید داریم که می گوید تولید فرایندی است که در آن ستانده ارزش مصرفی (مطلوبیت) افزونتر یا برتری نسبت به داده ها( مواد اولیه و عوامل تولید) پیدا می کند .
اگر شما تغییر ی در داده ها ایجاد نمائید که منجر به ارزش افزونتر و یا برتر نشود تولید انجام نداده اید نمونه بارز این مسئله زباله است وقتی شما اقلام مصرفی مختلف را مصرف می کنید اغلب انها تغییر شکل می یابند اما چون ارزش مصرفی بیشتر یا برتری ایجاد نمی شود بنابراین تولید اقتصادی نیز صورت نگرفته است .
مشکلی که بخش تولید ما هم اکنون با آن درگیر است که این قدر درگیر ایدولوزی ماتریالیستی شده است و این قدر دید مهندسی در آن ریشه دوانده است که اصل وظیفه خود را از یاد برده است و آن چیزی که انجام می دهد صرفا تغییر شکل است بدون توجه به ایجاد ارزش !
من در مقالات قبلی خودم بارها به این نکته اشاره کرده ام که مثلا مصرف کننده برای استیل نیکل کروم بیش از قیمت آن پرداخت نمی کند یا موتور ناسیونال ژاپن - آ اِ گ آلمان (مورد استفاده در جارو برقی و یخچال و ...) قبلا قیمت آن پرداخت شده است و برای تولید کننده ایرانی که از آن در محصول خود استفاده نکرده است پشیزی درآمد نخواهد داشت .
باید بدانیم که تئوری های پیشرفته ای نظیر زنجیره ارزش پورتر بر مبنای همین تعریف ساده و ابتدایی که در ترمهای نخستین اقتصاد تدریس می شود استوار شده است .
از طرفی مسائلی نظیر نرخ حمایت موثر مثبت که خیلیدر یکی دو دهه اخیر در مباحث اقتصادی ایران جا باز کرده است درست حرکتی است که از ایجاد این ارزش مصرفی افزونتر و برتر جلوگیری می کند و باعث می شود تا اصل سهم زنجیره ارزش در خارج از مرزهای کشور باقی بماند
