ترازنامه
سودمندی ترازنامه
با کمک ترازنامه می توان به بررسی قابلیت سودآوری پرداخت، ولی نمیتوان پی برد که برای خرید دارایی وجه نقد از کجا بدست آمده است.
ترازنامه با ارائه اطلاعاتی در خصوص داراییها ، بدهی ها و حقوق صاحبان سهام ، بعنوان مبنایی جهت سنجش نرخ بازده و ارزیابی ساختار سرمایه واحدهای تجاری محسوب می شود.
همچنین تحلیل گران مالی از اطلاعات این صورت مالی در ارزیابی احتمال خطر و جریان های نقدی آتی شرکت استفاده می کنند.
در این رابطه تحلیل گران از ترازنامه بعنوان ابزاری جهت ارزیابی نقدینگی ، توان ایفای تعهدات و همچنین انعطاف پذیری مالی استفاده می کنند.
توان یا قدرت مالی: قدرت مالی براساس دو شاخص اندازه گیری میشود.
الف: ارتباط بین داراییها و بدهی های واحد تجاری : ساده ترین معیار سنجش این ارتباط نسبت بدهی است که کوچکتر یا مساوی یک است.
این ارتباط به این معنی است که دارایی ها ازچه محلی تامین شده اند و هرچه سررسید بدهی ها بیشتر باشد قدرت مالی نیز بیشتر است.
ب: وضعیت مالی واحد تجاری : معرف میزان منابع اقتصادی تحت کنترل ، ساختار مالی ، میزان نقدینگی و توان بازپرداخت بدهی ها و ظرفیت سازگاری واحد تجاری با تغییرات محیط عملیاتی است.
اطلاعات مربوط به منابع اقتصادی تحت کنترل واحد تجاری و نحوه ی بکارگیری این منابع در گذشته برای پیش بینی توانایی واحد تجاری جهت ایجاد وجه نقد از این منابع در آینده است.
انعطاف پذیری مالی
عبارت است از توانایی واحد تجاری مبنی بر اقدام موثر جهت تغییر میزان و زمان جریان های نقدی آن می باشد. به گونه ای که واحد تجاری بتواند در قبال رویدادها و فرصت های غیرمنتظره واکنش نشان دهد.
نقدینگی:
نقدینگی به فراهم بودن وجه نقد در آینده نزدیک پس از احتساب تعهدات مالی آن تا آن زمان اطلاق می شود. اگر ترازنامه اطلاعات مناسبی در سه زمینه اشاره شده به ما ارائه کند ، اصطلاحا مفید طلقی می شود ، بنابراین از طریق ترازنامه به قضاوت نهایی نمی رسیم و باید آن را به همراه سایر اطلاعات مورد ارزیابی قرار داد.
علی رغم این کماکان نسبت به صورت سود و زیان از قابلیت اتکای بییشتری برخوردار است.
محدودیت های ترازنامه
در فصل دوم اشاره شد که علی رغم سودمندی صورت سود و زیان ، این صورت محدودیت هایی نیز دارد همچنین در فصل اول ، پاره ای از محدودیت های موجود در سیستم گزارشگری مالی ، و در فصل دوم نیز برخی محدودیت های صورت سود و زیان مورد بحث قرار گرفت.
در این ارتباط ، محدودیت های زیر را می توان در مورد ترازنامه ذکر نمود.
1. ترازنامه کماکان ارزش های تاریخی را نشان میدهد و از ارزش های جاری غافل است. به عبارت دیگر ترازنامه تصویری از نظام بهای تمام شده تاریخی را انعکاس می دهد.
ترازنامه تصویری واقعی از ارزش منصفانه ی کل واحد تجاری نیست. حسابداری با استفاده از محافظ کاری و اصل بهای تمام شده ی تاریخی همواره تصویری متفاوت از آنچه واقعا وجود دارد را ارائه میکند.
2. ترازنامه ارزش های غیر همگن را با هم جمع می کند. (به عنوان مثال موجودی نقد به ارزش جاری ، دارایی های ثابت به ارزش دفتری ، و موجودی کالا به اقل بهای تمام شده و خالص ارزش فروش گزارش می شود.) که این امر منجر به نامربوط بودن اقلام ترازنامه می گردد.
3. عدم انعکاس برخی منابع مورد استفاده جهت وصول جریان های نقدی آتی در متن صورتهای مالی مانند : منابع انسانی ، حسن شهرت محصولات ، مدیریت کارآمد.
4. در ترازنامه همانند صورت سود و زیان انجام برخی برآورد ها ، عینیت آن را مورد تردید قرار می دهد. همانند نمونه ای از این برآوردها عبارت است از :
عمر مفید دارایی ها ، درصد سوخت مطالبات مشکوک الوصول ، ارزش اسقاط
انواع شکل های ارائه ترازنامه
الف: شکل حساب(تی): این نوع شکل ارائه ترازنامه ، بر روی معادله حسابداری تاکید دارد. دارایی ها در سمت راست ترازنامه و بدهی ها در سمت چپ ترازنامه فهرست می شوند.
ب: شکل گزارشی : در این شکل قسمت چپ ترازنامه را زیر دارایی می نویسند. در ایران بیشتر از فرم گزارشی استفاده می شود.
طبقه بندی مرسوم در ترازنامه
1.نشان دادن توانایی واحد تجاری در ایفای تعهداتش در سررسید آنها.
2. توصیف عملیات واحد تجاری
3. پیش بینی جریان های نقدی آتی شرکت. هرچه دارایی جاری بیشتر باشد واحد تجاری توانایی بیشتری دارد
4. نشان دادن فرآیند حسابداری
