نام نام خانوادگی : آیناز بنایی
90612010
منبع: حسابرسی مدرسان شریف
مألف : علیرضا خانی
موضوع :
حرفه حسابرسی
تعریف حسابرسی
در رابطه با حسابرسی تعاریف متعددی ارائه شده است که برخی از آنها به شرح زیر می باشد :
تعریف اول : حسابرسی در مفهوم عام نوعی شهادت دهی و اعتبار دهی است. در واقع در مفهوم عام به اظهار نظر یک شخص متخصص در خصوص قابلیت اتکاء ادعاهای شخص دیگر، حسابرسی گفته می شود.
مجموعه ای از شواهد مربوط، جمع آوری و ارزیابی می گردد و از این طریق هدفهای حسابرسی تحقق می یابد.
معیارهای ارزیابی مشخص : پیش نیاز هر حسابرسی است که بر اساس آن بتوان شواهد را ارزیابی و بر پایه آن اظهار نظر نمود. در اغلب موارد، تلاش بر این بوده است که این معیارها صریح و استاندارد باشد. مانند اصول پذیرفته شده حسابداری یا استانداردهای حسابداری که به عنوان معیار در حسابرسی صورتهای مالی مورد استفاده قرار می گیرد.
شهادت ( گواهی دهی ) : عبارت است از گزارش عقیده ای ( قضاوتی ) بر مبنای شواهد متقاعد کننده توسط فردی مستقل، ذیصلاح و مطلع در خصوص درجه انطباق تمامی جوانب با اهمیت اطلاعات حسابداری گزارش شده توسط یک بنگاه با معیارهای از قبل تعیین شده.
انواع حسابرسی از نظر ماهیت یا ( حدود ) رسیدگی
اگر دوره عمل حسابداری در یک واحد اقتصادی را در نظر بگیریم مشاهده می شود که یک معامله از زمان وقوع تا هنگامی که در صورت های مالی انعکاس یابد، مسیر ذیل را طی می کند :
صورت های مالی، تراز آزمایشی، دفتر کل، دفتر روزنامه، سند حسابداری، مدرک اولیه، بدین ترتیب یکی از طرق حصول اطمینان نسبت به صورت های مالی در مرحله اول اطمینان از مسیری است که معاملات در واحد اقتصادی طی می کنند تا در صورت های مالی انعکاس یابند. بطور مسلم مدیران هر واحد اقتصادی موظفند در مسیر یاد شده کنترل های لازم را مستقر نمایند تا از صحت انعکاس معاملات در صورت های مالی اطمینان حاصل کنند و حسابرس نیز باید رسیدگی به سیستم های مستقر را از یک طرف و اثبات اقلام مندرج در صورت های مالی را از طرف دیگر مد نظر قرار دهد. متناسب با موارد فوق الذکر ماهیت رسیدگی های حسابرس نیز تغییر می کند.
الف ـ بررسی و ارزیابی سیستم کنترل داخلی : که عبارت است از رسیدگی به سیستم ها و کنترل های مستقر در واحد اقتصادی به منظور :
1ـ کشف موارد عدم وجود کنترل داخلی مناسب
2ـ کشف موارد عدم اجرای صحیح کنترل ها
3ـ نقاط قوت و ضعف سیستم
ب ـ رسیدگی های اثباتی ( کامل ) : که عبارت است از رسیدگی به تک تک اقلام مندرج در صورت های مالی و اثبات صحت و سقم آنها به منظور ارائه اظهار نظر در مورد کلیت صورت های مالی.
ج ـ رسیدگی ویژه ( محدود ) : یعنی انجام بررسی ها و رسیدگی ها در مورد مانده برخی از حساب ها و به منظور اهداف خاصی انجام می گیرد.
انواع حسابرسی از نظر زمان انجام کار
حسابرسی از نظر زمان انجام کار به شرح ذیل تقسیم بندی می شود :
الف ـ حسابرسـی ضمنی ( میانه ) : حسابرسی ضمنی یعنـی اینکـه حسابرس بخشی از رسیـدگی های خود را ضمن سال مالی و قبل از پایان سال مالی انجام دهد. معمولاً در حسابرسی ضمنی بررسی، شناخت، آزمون و ارزیابی سیستم کنترل های داخلی انجام می گیرد و نتیجه آن تهیه و ارائه نامه مدیریت می باشد. حسابرسی ضمنی پایه و اساس حسابرسی نهایی است بدین مفهوم که در حسابرسی ضمنی، حسابرس با توجه به شناختی که از سیستم کنترل های داخلی و قوت و ضعف آن کسب نموده حجم نمونه مورد رسیدگی و میزان رسیدگی های نهایی را تعیین می نماید. فواید انجام رسیدگی ها در طول دوره ضمنی به شرح زیر می باشد :
1ـ ارزیابی بهتر سیستم کنترل داخلی
2ـ مورد توجه قرار گرفتن زودتر مسائل حسابداری
3ـ تسهیل در انتشار به موقع صورت های مالی
4ـ برنامه ریزی مؤثرتر رسیدگی ها
5ـ امکان توزیع یکنواخت حجم کار مؤسسه در طول سال.
هر حرفه ای در جهان برای خود آیین رفتار حرفه ای دارد تا اعضای حرفه در وضعیت ها و شرایط مختلف و با رعایت آیین رفتار حرفه ای بتوانند تشخیص حرفه ای داشته باشند. حسابرسی نیز یکی از این حرفه هاست که مانند سایر حرفه ها دارای ویژگی های عمومی زیر می باشد :
الف ـ مسئولیت خدمت رسانی به جامعه : حسابرس مستقل در فرآیند گزارشگری مالی، نماینده جامعه یا به عبارتی نماینده مجموع اعتبار دهندگان، سهامداران، مشتریان، کارکنان و سایرین است. نقش وی این است که اطمینان یابد صورت های مالی منافع همه گروه ها را به طور مطلوب تأمین می کند و می تواند نظر حرفه ای و بی طرفانه ارائه نماید.
ب ـ مجموعه پیچیده ای از دانش : حسابداری و حسابرسی یک حرفه سرشار از دانش است. در این ویژگی حسابرسان باید دانش عمومی خود را تا سطح مسائل روزمره مربوط افزایش دهند و آموزش مداوم داشته باشند.
ج ـ استانداردهای ورود به حرفه : ورود به هر حرفه ای تابع شرایط خاصی است که بعضی از این شرایط شامل حداقل و حداکثر سن، تجربه، تحصیلات و غیره می باشد که توسط حرفه از قبل تعیین گردیده است. حسابرسی نیز از این قاعده مستثنی نیست و ورود به آن نیازمند تجربه و دانش خاص می باشد.
د ـ نیاز به اعتماد جامعه : هر حرفه در صورتی بقا می یابد و تداوم فعالیت خواهد داشت که اعتماد جامعه را به خود جلب نماید. حسابرسی نیز به عنوان یک حرفه با تدوین استانداردهای حسابرسی و رعایت آنها سعی در حفظ و ارتقاء جایگاه خود در جامعه دارد.
اهداف حرفه حسابداری
از دیدگاه آیین رفتار حرفه ای، اهداف حرفه حسابداری عبارت است از :
1ـ دستیابی به بهترین اصول و ضوابط حرفه ای
2ـ اجرای عملیات در بالاترین سطح ممکن بر اساس اصول و ضوابط حرفه ای
3ـ تأمین منافع عمومی
تحقق اهداف فوق مستلزم تأمین موارد زیر است :
1ـ اعتبار : جامعه به اطلاعات و سیستم های اطلاعاتی قابل اتکا و معتبر نیاز دارد.
2ـ حرفه ای بودن : افراد حرفه ای در زمینه حسابداری حرفه ای باید به سادگی توسط صاحبکاران، کارفرمایان و سایر اشخاص ذینفع، قابل تشخیص و شناسایی باشند.
3ـ کیفیت خدمات : اطمینان از این که کلیه خدمات ارائه شده توسط حسابداران رسمی با بالاترین کیفیت ممکن انجام می شود.
4ـ اطمینان : استفاده کنندگان از خدمات حسابداران رسمی باید مطمئن شوند چارچوبی برای رفتار حرفه ای وجود دارد که ناظر بر ارائه آن خدمات است.
آیین رفتار حرفه ای حسابرسان
آیین رفتار حرفه ای عبارت است از مجموعه اصول اخلاقی و قواعد حرفه ای که رعایت آن برای تمام اعضای حرفه حسابرسی الزامی است که از دو بخش اصول و احکام تشکیل شده است. اصول آیین رفتار حرفه ای عبارتند از :
الف ـ اصول : اصول هدف گرا می باشد و مسئولیت حرفه در برابر جامعه و صاحبکاران را مشخص و افراد را در مورد چگونگی انجام کارشان راهنمایی می کند. طبق این اصول شخص حاضر است منافع شخصی خود را بخاطر انجام دادن رفتار حرفه ای شرافتمند به خطر بیاندازد. این اصول طبق آیین رفتار حرفه ای ایران ( لازم الاجرا از 1/1/78 ) شامل موارد زیر است :
1ـ درستکاری : اعضا باید برای افزایش اعتماد جامعه، فعالیت های خود را به نحو احسن و درست انجام دهند.
2ـ بی طرفی : حسابدار حرفه ای باید بی طرف باشد و نباید اجازه دهد هرگونه پیشداوری، جانبداری، تضاد منافع یا نفوذ دیگران، بی طرفی او را در ارائه خدمات حرفه ای مخدوش نماید.
3ـ صلاحیت و مراقبت حرفه ای : حسابدار حرفه ای باید خدمات حرفه ای را با دقت و شایستگی و پشتکار انجام دهد. وی همواره موظف است میزان دانش و مهارت حرفه ای خود را در سطحی نگاه دارد که بتوان اطمینان حاصل نمود که خدمات وی به گو نه ای قابل قبول و مبتنی بر آخرین تحولات در حرف و قوانین و مقررات ارائه می شود و ضمن رعایت استانداردهای فنی و رفتار حرفه ای، برای بهبود کیفیت و قابلیت اعتماد خدمات خود پیوسته تلاش کند.
مفهوم صلاحیت و مراقبت حرفه ای از دو دیدگاه قابل بررسی است :
الف ـ کسب صلاحیت حرفه ای : بر اساس ضوابـط تشکل های حرفـه ای مربوط که شامل آمـوزش های ویژه، گذراندن آزمون ها و کسب تجربیات حرفه ای است، تعیین می شود.
ب ـ حفظ صلاحیت حرفه ای : مستلزم آگاهی مستمر از تغییر و تحولات حرفه به ویژه بکارگیری یک سیستم کنترل کیفیت برای اطمینان از کیفیت مطلوب خدمات حرفه ای و منطبق با اصول و ضوابط حرفه اس است.
4ـ رازداری : حسابـدار حرفه ای باید به محـرمانه بودن اطلاعاتی که در جریان ارائه خدمات حرفه ای خود به دست می آورد، توجه کند و نباید بدون اجازه صاحبکار از چنین اطلاعاتی استفاده و یا آن را افشاء نماید مگر اینکه از نظر قانونی یا حرفه ای مسئولیت افشاء آن را داشته باشد.
5ـ رفتار حرفه ای : رفتار حسابدار حرفه ای باید در شأن و جایگاه حرفه اش باشد و از اعمالی که اعتبار حرفه را خدشه دار می کند، بپرهیزد.
6ـ اصول و ضوابط حرفه ای : انجام خدمات باید مطابق با اصول و ضوابط حرفه ای باشد.
موضوع :
شواهد حسابرسی ونمونه گیری
شواهد و مدارک حسابرسی
هدف حسابرسی، اظهار نظر نسبت به صورت های مالی یک مؤسسه است. برای آنکه حسابرس بتواند نظر خود را درباره صورت های مالی اظهار کند بایستی مدارک و شواهدی برای اثبات صحت یا سقم اطلاعات تهیه و ارائه شده توسط مؤسسه بدست آورد. همانطور که قبلاً اشاره داشتیم، سومین استاندارد اجرای عملیات چنین مقرر می دارد : « شواهد کافی و قابل اطمینان باید از راه بازرسی، مشاهده پرس و جو و دریافت تأییدیه کسب شود تا مبنایی معقول برای اظهار نظر حسابرسان نسبت به صورت های مالی مورد رسیدگی به دست آید ». بنابراین با توجه به استاندارد مذکور شواهدی باید به دست آید که قابل اطمینان و کافی باشد.
انواع شواهد حسابرسی
حسابرسان در حین اجرای حسابرسی ها شواهدی را گردآوری می کنند تا احتمال خطر حسابرسی را به قدر کافی محدود سازند.
این احتمال خطر حسابرس دارای سه جزء است :
1ـ شواهد مربوط به احتمال خطر ذاتی.
2ـ شواهد مربوط به احتمال خطر کنترل.
3ـ شواهد محدود کننده احتمال خطر عدم کشف.
شواهد مربوط به احتمال خطر ذاتیگ
احتمال خطر مربوط به هر یک از حساب های مورد رسیدگی در یک حسابرسی با یکدیگر فرق می کند. یکی از دلایل این تفاوت، احتمال خطر ذاتی است، دهم مبلغ ساختمان باشد، لیکن احتمال خطر ذاتی وجه نقد بیشتر است.
شواهد مربوط به احتمال خطر کنترل
مشخص است که حسابرسان عملاً نمی توانند تمام فاکتورها، اسناد پرداخت یا سایر انواع مدارک را بررسی کنند، زیرا علاوه بر بالا رفتن زمان مورد نیاز حسابرسی، هزینه های مربوط به آن نیز به شدت افزایش می یابد. بهترین راهکار در شرایط فوق بررسی روش هایی است که صاحبکار با آن پردازش حسابرسی خود را کنترل می کند. در واقع اگر این روش ها بخوبی طراحی شده و پیوسته مورد عمل باشند، صورت های مالی دقیق و کامل خواهند بود. اگر حسابرسان دریابند که شرکت صاحبکار کنترل های داخلی مناسبی را برای یک حساب به خصوص طراحی کرده است و روش های مقرر آن، در عملیات روزمره شرکت به طور مستمر رعایت می شود، برآورد آنان از احتمال خطر کنترل در خصوص آن حساب، کم خواهد بود و بدین ترتیب، احتمال خطر عدم کشف زیادی را پذیرا خواهد شد. لذا آنان حجم آزمون های محتوا را کاهش می دهند، بدین ترتیب کفایت کنترل های داخلی صاحبکار، عامل عمده ای در تعیین میزان شواهد لازم برای محدود ساختن احتمال خطر عدم کشف است. حسابرسان معمولاً از ترکیب دو نوع احتمال خطر کنترلی و ذاتی برای تعیین میزان پذیرش احتمال خطر عدم کشف استفاده می کنند.
شواهد محدود کننده احتمال خطر عدم کشف
بخش بزرگی از زمان هر حسابرسی به اجرای روش هایی اختصاص می یابد که احتمال خطر عدم کشف را محدود می کند. حسابرسان معمولاً از ترکیب دو نوع احتمال خطر کنترل و خطر ذاتی برای تعیین میزان پذیرش احتمال خطر عدم کشف استفاده می کنند. انواع عمده شواهدی که حسابرس برای محدود کردن احتمال خطر عدم کشف گردآوری می کنند بشرح زیر است :
1ـ کنترل های داخلی 2ـ شواهد عینی ( فیزیکی ) 3ـ مدارک 4ـ روش های تحلیلی
5ـ محاسبات 6ـ نظرات کارشناسان 7ـ شواهد شفاهی ( پرس و جو ) 8ـ تأییدیه
9ـ شواهد مربوط به معاملات اشخاص وابسته ( ماده 129 قانون تجارت 10ـ سندرسی و ردیابی
11ـ شواهد حاصل از رویدادهای بعد از تاریخ ترازنامه
شواهد عینی ( فیزیکی )
مشاهده یکی از قویترین و با کیفیت ترین شواهد حسابرسی است و از آن برای اثبات وجود برخی از دارایی ها ماننده وجوه نقد موجود در صندوق، موجودی مواد و کالا و دارایی های ثابت استفاده می شود.
شواهد شفاهی ( پرس و جو )
پرس و جو یکی از شواهد ضعیف حسابرسی می باشد. چون پاسخ های شفاهی را در بر می گیرد که به خودی خود کافی نیست، ولی می تواند در تکمیل و تأیید سایر شواهد مفید واقع شود.
شواهد مربوط به معاملات اشخاص وابسته
رؤسا، مدیران، سهامداران اصلی و اعضای خانواده آنها و شرکت های وابسته مانند شرکت فرعی، نمونه هایی از اشخاص وابسته هستند. افشای مناسب معاملات اشخاص وابسته در یادداشتها یا در صورتهای مالی صاحبکار نکته اصلی مورد توجه حسابرسان است چون شرایط حاکم بر معاملات اشخاص وابسته با شرایط متعارف در معاملات عادی متفاوت است. حسابرسان باید توجه داشته باشند که ماهیت یا انگیزه اقتصادی این معاملات ممکن است متفاوت از شکل ظاهری آن باشد که این امر موجب برنامه ریزی خاص توسط حسابرسان می شود.به طور پرداخت وام بلند مدت بدون بهره به یکی از رؤسای واحد تجاری طبق استانداردهای حسابرسی روش هایی که حسابرسان برای شناسایی معاملات با اشخاص وابسته بکار می گیرند به شرح زیر است :
الف ـ بررسی کاربرگهای حسابرسی سال قبل برای اطلاع از اسامی اشخاص وابسته شناخته شده
ب ـ بررسی روشهای واحد مورد رسیدگی برای شناسایی اشخاص وابسته
ج ـ پرس و جو درباره وابستگیهای اعضای هیأت مدیره و مدیران اجرایی با سایر واحدهای اقتصادی
د ـ بررسی دفتر ثبت سهام برای تعیین اسامی سهامداران عمده واحد مورد رسیدگی، یا در صورت لزوم دریافت فهرست اسامی صاحبان عمده سرمایه از مراجع ذیصلاح
هـ ـ بررسی صورتجلسات مجامع عمومی صاحبان سهام، هیأت مدیره و سایر مدارک قانونی مربوط
و ـ پرس و جو از سایر حسابرسانی که در حال حاضر مشغول حسابرسی اجزای واحد مورد رسیدگی می باشند یا حسابرسان قبلی، درباره آگاهی آنان از وجود سایر اشخاص وابسته.
ز ـ بررسی اطلاعاتی که به مراجع ذیصلاح قانونی ارائه شده است.
حسابرس در رسیدگی به معاملات شناسایی شده با اشخاص وابسته باید شواهد کافی و قابل قبولی را درباره درستی ثبت و کفایت افشای این معاملات بدست آورد.
طبقه بندی شواهد حسابرسی بر اساس میزان متقاعد کنندگی :
قابلیت اعتماد شواهد حسابرسی متأثر از منبع و ماهیت آن است و به شرایط کسب شواهد نیز بستگی دارد حسابرسان به منظور گزینش نحوه آمیختن شواهد یا تکمیل شواهد موجود، سه سطح اولیه برای قابلیت اعتماد شواهد در نظر می گیرند :
1ـ اعتماد کامل : اعتماد کامل به این معناست که شواهد گردآوری شده به تأیید یا گواه بیشتر، نیاز دارند. این شواهد به همین شکل موجود، پشتوانه نتیجه گیریهای حسابرسی است. شمارش عینی یا مشاهده حضوری حسابرسان، در بیشتر موارد اعتماد کامل به وجود می آورد. این روشها همواره به عنوان روشهای بیطرفانه، قابل قبول و کافی محسوب می شوند.
2ـ اعتماد نسبی : بیشتر شواهد تنها تا حدودی قابل اعتمادند، یعنی به تأیید یا گواه بیشتر نیاز دارند. برای مثال روشهای پرس و جو ممکن است به اجرای روشهای تحلیلی پیگیرانه یا آزمونهای تفضیلی برای اثبات درستی مطالب گردآوری شده، نیاز داشته باشد.
3ـ بی اعتماد : برخی شواهد به خودی خود و به تنهایی، قابلیت اعتماد ندارند، هر چند می توانند حسابرسان را برای دستیابی به اطلاعات قابل اعتماد، هدایت کنند. برای مثال، پرس و جو از مدیریت قسمت مورد رسیدگی به دلیل یک جانبه بودن آن بدون بازبینی و اثبات از قابلیت اندکی برخوردار است یا اصلاً قابل اعتماد نمی باشد.
طرهای نمونه گیری
روش های نمونه گیری آماری را که برای دستیابی بـه یک هدف مشخص حسابرسی بکار گرفته می شوند، طرح نمونه گیری می نامند.
الف ـ طرح های نمونه گیری بر اساس صفت برای آزمون های رعایت روش های کنترل داخلی.
ب ـ طرح های نمونه گیری بر اساس متغیر در آزمون های محتوا.
احتمال خطر نمونه گیری در آزمون های کنترل ( بر اساس صفت )
حسابرس در انجام آزمون کنترل با دو جنبه از خطر نموه گیری به شرح زیر مواجه است :
الف ـ احتمال خطر اتکای کمتر از واقع بر سیستم کنترل داخلی : یعنی احتمال خطر اینکه نتایج نمونه باعث می شود حسابرسان بر یک روش کنترل داخلی، کمتر از واقع اتکا کنند. در صورت اتکای کمتـر از واقع بر سیستم کنترل داخلی حسابرسان خطر کنترل را در سطح بالایی تعیین می کنند، در نتیجه بر حجم آزمون های محتوا افزوده می شود و این باعث کاهش کارایی حسابرسی می شود.
ب ـ احتمال خطر اتکای بیشتر از واقع بر سیستم کنترل داخلی : یعنی احتمال خطر اینکه نتایج نمونه باعث شود حسابرسان به اشتباه بر یک روش کنترل داخلی بیشتر از واقع اتکا کنند. در این حالت حسابرسان احتمال خطر کنترل را در سطح بسیار پایین تعیین کرده و از حجم آزمون های محتوا می کاهند و این امر بر اثر بخشی حسابرسی تأثیرگذار است.
احتمال خطر نمونه گیری در آزمون های محتوا ( بر اساس متغیر )
1ـ احتمال خطر رد کردن نادرست ( احتمال خطر آلفا ) : احتمال خطر آنکه نتایج نمونه نشان دهد جامعه به نحو با اهمیتی تحریف شده است، در حالی که، در واقع، چنین نیست. این احتمال خطر باعث می شود حسابرسان رسیدگی بیشتری انجام دهند و در نتیجه رسیدگی های آنان کارایی نخواهد داشت.
2ـ احتمال خطر پذیرش نادرست ( احتمال خطر بتا ) : احتمال این که نتایج نمونه سبب شود حسابرسان، جامعه ای را عاری از اشتباه با اهمیت بدانند، در حالی که در واقع، اشتباه با اهمیت وجود دارد. احتمال خطر پذیرش نادرست یک جامعه به مؤثر بودن رسیدگی ها در کشف اشتباهات با اهمیت مربوط می شود. این نوع احتمال خطر شدیداً مورد توجه حسابرسان است. همانطور که دید احتمال خطر رد کردن نادرست و احتمال خطر اتکای کمتر از واقع، هر دو کارایی را تحت تأثیر قرار داده و احتمال خطر پذیرش نادرست و احتمال خطر اتکای بیش از واقع هر دو به اثربخشی مربوط می شوند.
موضوع :
کاربرگهای حسابرسی
تعریف کاربرگ حسابرسی
کاربرگ حسابرسی حلقه ارتباطی بین مدارک حسابداری صاحبکار و گزارش حسابرسان هستند و باید به گونه ای طراحی شوند که با شرایط موجود منطبق بوده و کلیه کارهای انجام شده توسط حسابرس از قبیل روش های بکار برده شده، آزمونهای انجام شده، اطلاعات جمع آوری شده و نتایج بدست آمده از رسیدگی ها را مستند و گزارش حسابرسان را توجیه کنند.
اهداف کاربرگ های حسابرسی
کاربرگ های حسابرسی شامل کلیه مدارکی می باشند که در طی رسیدگی توسط حسابرسان جمع آوری می شوند که چندین هدف عمده به شرح زیر را تأمین می کنند.
1) تأمین وسیله ای برای تقسیم کار بین کارکنان و هماهنگ کردن کار حسابرسی :
هر کار حسابرسی را معمولاً چندین حسابرس و گاه چند شعبه متفاوت مؤسسه حسابرسی انجام می دهند. کار این حسابرسان متعدد از طریق کاربرگهای حسابرسی هماهنگ می شود.
2) کمک به سرپرستان، مدیران و شرکای مؤسسه در نظارت و بررسی کار حسابرسان :
در جریان تکمیل کاربرگها، سرپرست تیم آنها را بررسی می کند و پس از حصول رضایت، آن را برای بررسی بعدی به مدیر مسئول می دهد، چنانچه مدیر در جریان تکمیل کاربرگها، سرپرست تیم آنها را بررسی می کند و پس از حصول رضایت، آن را برای بررسی بعدی به مدیـر مسئـول می دهد، چنانچه مدیر مسئول نقصی در کاربرگها مشاهده نمود و یا حتی سئوالی در مورد آنها داشته باشد آنها را به تیم رسیدگی برمی گرداند و چنانچه موردی مشاهده نگردید آنها را برای بررسی بیشتر به یک یا چند نفر از شرکاء ارائه می دهد.
3) تأمین پشتوانه برای گزارش حسابرسان ( کاربرگها و پشتوانه و حمایت کننده صورتهای مالی نیستند بلکه حمایت کننده اظهارنظر و گزارش حسابرسی هستند ) :
کاربرگهای حسابرسی باید حاوی مستندات و شواهد کافی باشد تا شریک مسئول حسابرسی متقاعد شود که اظهارنظر، مناسب صورتهای مالی صاحبکار است. از آنجایی که شریک مؤسسه، همواره از احتمال زیاد دیدن ذینفعان سازمان کارفرما مطلع است، بنابراین بایستی مطمئن شود که شواهد موجود در کاربرگها به عنوان پشتوانه و توجیه کننده گزارش قابل اتکا هستند.
4) مستند کردن رعایت استانداردهای پذیرفته شده حسابرسی مربوط به اجرای عملیات :
قبلاً گفته شده که اگر رسیدگی ها منطبق بر استانداردها نباشد. ممکن است مسئولیت زیان وارده به عهده حسابرسان باشد. بدینسان کاربرگها باید حاوی مستندات لازم برای برنامه ریزی و سرپرستی کارکنان، ( اولین استانـدارد اجـرای عملیات ) و شناخت کافـی از کنتـرلهای داخلـی ( دومین استاندارد اجرای عملیات ) و تأمین شواهدی کافی و نیز قابل اطمینان ( سومین استاندارد اجرای عملیات ) به عنوان مبنایی معقول برای اظهارنظر باشند.
5) کمک در برنامه ریزی و انجام حسابرسیهای دوره های آینده :
کاربرگهای سال قبل، گنجینه ای است در مورد زمان لازم، برنامه ریزی و اطلاعات مورد نیاز در خصوص کنترلهای داخلی.
6) فراهم نمودن اطلاعات مورد نیاز در زمینه ارائه سایر خدمات حرفه ای، مانند تنظیم اظهارنامه مالیاتی و ارائه خدمات مشاوره مدیریت.
ماهیت و مالکیت کاربرگهای حسابرسی
کاربرگهای حسابرسی ماهیت محرمانه دارند، یعنی اطلاعات کاربرگها نباید به خارج از واحد تجاری راه یابد و نیز نباید در داخل واحد تجاری برملا گردد مالکیت کاربرگهای حسابرسی متعلق به حسابرسان است. نه صاحبکار ولی چنانچه حسابرسان بخواهند کاربرگهای حسابرسی را به حسابرس بعدی بدهند، باید اجازه صاحبکار را بگیرند البته کاربرگهای حسابرسی تا زمانی که قانوناً می توان علیه حسابرس در رابطه با کار حسابرسی انجام شده اقامه دعوی نمود، بایستی توسط حسابرس نگهداری شود. البته کاربرگهای حسابرسی هرگز نباید به عنوان جایگزین مدارک حسابداری واحد مورد رسیدگی تلقی شود.
طبقه بندی کاربرگهای حسابرسی
1ـ کاربرگ عمومی : برخی از کاربرگها شامل اطلاعات مربوز به دوره جاری هستند که از نظر ماهیت، عمومی اند و هدف از تهیه آن ارائه پشتوانه برای مقادیر خاص گنجانده شده در صورت های مالی نیست. این اطلاعات شامل خلاصه ای از صورت جلسات هیأت مدیره، چکیده ای از قراردادها یا موافقتنامه هایی که در پرونده دائمی وجود ندارد، است. طرح های کلی، برنامه حسابرسی، نمودگرها، پرسش نامه کنترل داخلی، موافقتنامه حسابرسی و بودجه زمانی از دسته مدارکی است که در این کاربرگها جای می گیرد. کاربرگ نهایی، جدول اصلی کنترل و تلخیص تمام کاربرگهای پرونده است و به عنوان ستون فقرات مجموعه کاربرگهای حسابرسی محسوب می شود.
2ـ کاربرگ نهایی ( تراز آزمایشی )
کاربرگهای نهایی خلاصه همه کاربرگهای حسابرسی است و شامل مانده های پایان سال جاری و پایان سال گذشته حسابهای دفتر کل و ستونهای اصلاحات پیشنهادی و طبقه بندی و اقلام نهایی صورتهای مالی می باشد، مثل کاربرگ وجه نقد.
3ـ کاربرگ اصلاحات پیشنهادی و تعدیلات طبقه بندی
اصلاحات پیشنهادی همان اصلاح اشتباهات و ثبت های اصلاحی بابت اصلاح مانده حسابهایی است که نیاز به اصلاح دارند.
4ـ کاربرگ اصلی ( گروه بندی حسابها یا جداول خلاصه )
برای تلفیق هر طبقه از حسابهای هم گروه دفتر کل، یک کاربرگ اصلی جداگانه تهیه می شود که جمع هر یک از این کاربرگها یکجا به کاربرگ نهایی منتقل می شود کاربرگ اصلی شامل مانده نهایی صورتهای مالـی یا یکی از سرفصلهای عمـده صورتهای مالی است مثال : کاربرگ اصلی وجه نقد که شامل بانک، صندوق، تنخواه گردان می باشد.
5ـ کاربرگ فرعی ( تفصیلی )
کاربرگ تفصیلی که کاربرگ فرعی نیز نامیده می شود، کاربرگی است که اجزای اصلی یا ریز مانده یک حساب دارایی یا بدهی، مانند صورت ریز مبالغ دریافتی از مشتریان که جمع آن مانده حساب های دریافتنی می باشد، را نشان می دهد.
6ـ کاربرگ تجزیه و تحلیل
تجزیه و تحلیل یک حساب دفتر کل، یکی از انواع متداول کاربرگ حسابرسی است. منظور از تجزیه و تحلیلی، نشان دادن تمام تغییرات طی دوره مورد رسیدگی مربوط به کلیه حسابهای دفتر کل صاحبکار است. حسابهای اموال، ماشین آلات و تجهیزات نمونه هایی از این نوع حسابها هستند.
7ـ کاربرگ صورت مغایرت
حسابرسان معمولاً به منظور اثبات مبالغ ثبت شده در حسابها، مبالغ مذکور را با اطلاعات و مدارک بدست آمده از سایر منبع مقایسه و تطبیق می دهند. در این گونه موارد، حسابرسان کاربرگی به نام صورت مغایرت تهیه می کنند. تنظیم صورت مغایرت جهت رسیدگی به برخی از حسابها ضروری ضروری است مثل مغایرت بانکی، مقایسه مقدار شمارش شده موجودی کالا توسط حسابرس با کارت حسابداری انبار، یا مقدار شمارش شده موجودی کالا توسط شرکت.
8ـ کاربرگ محاسباتی
حسابرسان معمولاً برای اثبات صحت و درستی برخی از حسابها و اقلام خود محاسباتی را بطور مستقل انجام می دهند و نتایج حاصل از آن را با ارقامی که در مدارک صاحبکار نشان داده شده است، مقایسه می نمایند.
پرونده های حسابرسی
پرونده حسابرسی، مجموعه کاربرگهای حسابرسی است که شواهد انجام شدن حسابرسی و سوابق فعالیت های واحد مورد رسیدگی را به طور کامل مستند می کند. پرونده های حسابرسی می تواند در مراحل برنامه ریزی حسابرسی مورد استفاده سرپرست کار قرار گیرد یا برای آشنایی و راهنمایی اعضاء جدید گروه حسابرسی، استفاده شود پرونده های حسابرسی دو نوع است :
1) پرونده دائمی 2) پرونده جاری
1ـ پرونده دائمی
در پرونده دائمی اسناد و مدارکی نگهداری می شوند که اطلاعات مندرج در آنها به بیش از یک دوره مالی تسری پیدا می کند. این گونه پرونده ها چهار هدف زیر را برآورده می کند :
الف) یادآوری نکاتی که چند سال کاربر دارد.
ب) فراهم آوردن خلاصه ای ازز روش ها و سازمان صاحبکار برای حسابرسان جدید.
ج) کاربرگهای اقلام بدون تغییر یا کم تغییر و در نتیجه بی نیاز ساختن حسابرسان در تهیه هر ساله آن.
د) صرفه جویی در وقت حسابرسان.
2ـ پرونده جاری :
پرونده جاری پرونده ای است که کاربرگهای حسابرسی حاوی اطلاعات مربوط به حسابرسی یک دوره مالی در آن نگهداری می شـود و گـزارش حسابرسان نیـز به استناد همین کاربرگها تهیه می شوند.
پرونده جاری معمولاً با کاربرگهای عمومی شامل پیش نویس صورتهای مالی و گزارش حسابرسان شروع می شود و به دنبال آنها کاربرگ نهایی، کاربرگ اصلاحات پیشنهادی و تعدیلات طبقه بندی نامه مدیریت، چک لیست ها و سایر مطالب عمومی می آید و در ادامه کاربرگهای اصلی و تفصیلی مربوط به هر یک از اقلام صورتهای مالی، به ترتیب سرفصل های مالی صاحبکار در آن نگهداری می شود.
موضوع :
طراحی برنامه های حسابرسی
سیستم برنامه حسابرسی
این برنامه به روشهای کسب شناخت و ارزیابی ساختار کنترل داخلی اختصاص دارد و شامل تهیه نمودگر چرخه های معاملات آزمون کنترلهای عمده سیستم کنترل، شناسایی نقاط ضعف و قوت سیستم و تعیین احتمال خطر کنترل است که همزمان با این کار تعدیلات لازم در برنامه محتوا ایجاد می گردد. برای مثال، در نتیجه کشف ضعف در کنترلهای داخلی چرخه فروش، حسابرسان ممکن است احتمال خطر کنترل بالایی را برای حسابهای دریافتنی تشخیص دهند و تصمیم بگیرند آزمونهای محتوای بیشتری را در مورد حسابهای دریافتنی اجرا کند.
آزمونهای محتوای برنامه حسابرسی
حسابرسان با اثبات تغییرات به وجود آمده در حسابهای دارایی و بدهی، درآمدها و هزینه ها را به به طور غیر مستقیم اثبات می کنند چرا که بهترین شواهد وجود درآمدها یا هزینه ها تغییر قابل اثبات در حساب دارایی یا بدهی مربوط می باشد. تمام شواهد حسابرسی مربوط به اقلام صورت سود و زیان به طور غیر مستقیم به دست نمی آید. روشهای تحلیلی که حسابرسان اجرا می کنند شواهد مستقیمی را درباره منطقی و معقولی بودن اقلام مختلف درآمد و هزینه تأمین می کند.
رویکردهای حسابرسی
حسابرسان برای اثبات مبالغ مندرج در صورتهای مالی بایستی رویکرد خود را مشخص کنند. این رویکردها عبارتند از :
1ـ رویکرد سیستمی : یک روش حسابرسی که در آن حسابرسان اتکای به نسبت زیادی بر ارزیابی خود از سیستم کنترل داخلی صاحبکار می کنند و در نتیجه آزمونهای محتوا را به کمترین میزان اجرا می کنند.
2ـ رویکرد محتوایی : یک روش حسابرسی که در آن نظر حسابرسان اساساً بر شواهد بدست آمده از اثبات تک تک اقدام صورتهای مالی، متکی است. در این روش تأکید کمتری نسبت به رویکرد سیستمی، بر سیستم کنترل داخلی می شود و به ویژه هنگامی کاربر دارد که سیستم کنترل داخلی صاحبکار ضعیف باشد، انتخاب و اجرای رویکرد سیستمی یا رویکرد محتوایی به شرایط موجود بستگی دارد، هر کار حسابرسی به ارزیابی سیستم کنترل داخلی و اجرای آزمونهای محتوا یا هر دو نیاز دارد.
هدفهای کلی برنامه حسابرسی دارایی ها :
1ـ ارزیابی سیستم کنترل داخلی ( رسیدگی ضمنی یا عملیاتی )
الف ـ شناخت سیستم کنترل داخلی
ب ـ برآورد احتمال خطر کنترل و طراحی آزمونهای اضافی
ج ـ اجرای آزمونهای اضافی
د ـ برآورد مجدد احتمال خطر کنترل و طراحی آزمونهای محتوا
2ـ اثبات مانده حسابها ( آزمونهای محتوا یا رسیدگی اثباتی )
الف ـ اثبات وجود دارایی ها : اولین گام برای اثبات یک مانده حساب دارایی، اثبات وجود آن دارایی است. که از طریق مشاهده یا دریافت تأییدیه صورت می گیرد.
ب ـ اثبات مالکیت دارایی : روشهایی که وجـود دارایی را اثبات می کننـد، معمولاً مالکیت دارایی ها را نیز تأیید می کنند برای همین وجود و مالکیت را به صـورت مجمـوع و تحت عنوان « اعتبار » به کار می برنـد. برای مثال با بـررسی مدارکی چـون قبض عوارض و مالیات اموال، فاکتورهای خرید و اسناد مالکیت و یا بررسی قراردادهای مربوط به اجاره اموال می توان مالکیت اموال را اثبات کرد.
ج ـ اثبات کامل بودن ( تمامیت ) : این ادعای مدیریت بیانگر این است که همه رویدادهای مالی و حسابهایی که باید در صورتهای مالی گنجانده می شد، ارائه شده اند. حسابرسان برای کشف دارایی های ثبت نشده از روشهایی چون ردیابی، مشاهده دارایی های عینی، روشهای تحلیلی و آزمون انقطاع زمانی ( Cut – off ) استفاده می کنند.
نمونه هایی از آزمونهای محتوا
1ـ سندرسی یکی از روشهای مهم و بسیار رایج حسابرسی بود و مفهوم آن به طور خلاصه این است که معاملات مختلفی را در دفاتر و مدارک مؤسسه مورد رسیدگی ثبت شده است با مراجعه به اسناد اولیه رسیدگی کرده و نسبت به صحت و سقم مندرجات دفاتر و مدارک تصمیم گرفت. در سندرسی دو نکته مهم مورد توجه قرار می گیرد که عبارتند از :
1ـ آیا آنچه که در دفاتر ثبت شده دارای مدارک اثبات کننده می باشد.
2ـ آیا کلیه اسناد و مدارک در دفاتر ثبت شده اند.
2ـ ردیابی : یعنی یکی از عملیات شرکت مثلاً یکی از خریدها و یا فروشها را از هنگام ثبت در حسابها تا بعد رسیدگی نماییم.
3ـ آزمون انقطاع زمانی یا میان بر یا cut – off : آزمون انقطاع زمانی یکی از مهمترین آزمونهای محتوایی است که برای حصول اطمینان از کامل بودن ( تمامیت ) حسابها و نیز در جهت رعایت فرض دوره مالی، و نیز اصل تطابق مناسب هزینه ها با درآمدها به اجرا گذاشته می شود ضرورت این آزمون از آنجا ناشی می شود که فرض دوره مالی بر حسابداری حاکم است و در صورتی که غیر از این بود یعنی صورتهای مالی فقط در پایان عمر شرکت تهیه می گردید دیگر لزومی به انجام تست انقطاع زمانی نبود. در حقیقت هدف از اجرای این آزمون محتوای این است که مطمئن شویم رویدادهای مالی در بین دوره های مالی جابجا نشده باشند.
روشهای کسب شواهد حسابرسی : حسابرس با اجرای روشهای حسابرسی در موارد زیر، شواهد حسابرسی لازم را برای نتیجه گیریهای معقولی که مبنای اظهارنظر حسابرسی قرار می گیرد، بدست می آورد.
1ـ کسب شناخت از واحد مورد رسیدگی و محیط آن، از جمله کنترلهای داخلی آن، برای برآورد خطـرهای تحریف بـا اهمیت در سطح صورتهای مالی و در سطـح ادعاها. در استانـداردهای حسابرسی، روشهای حسابرسی که به این منظور اجرا می شود. اصطلاحاً « روشهای برآورد خطر » نامیده می شود.
2ـ آزمون اثر بخشی کارکرد کنترلها در پیشگیری یا کشف و اصلاح تحریف های با اهمیت در سطح ادعاها، در صورت ضرورت یا به تشخیص حسابرس، در استانداردهای حسابرسیف روشهای حسابرسی که به این منظور اجرا می شود، اصطلاحاً « آزمون کنترلها » نامیده می شود.
3ـ کشف تحریف های با اهمیت در سطح ادعاها : در استانداردهای حسابرسی، روشهای حسابرسی، که به این منظور اجرا می شود، اصطلاحاً « آزمونهای محتوا » نامیده می شود. این آزمونها شامل آزمون جزئیات گروههای معاملات مانده حسابها و موارد افشا و نیز روشهای تحلیلی می باشد.
اعمال غیرقانونی صاحبکار
حسابرس باید رسیدگی های خود را به گونه ای برنامه ریزی کند که از کشف اعمال غیر قانونی با اثر مستقیم بر صورتهای مالی اطمینان معقول دهد، حسابرس عموماً برای کشف موارد نقض قوانینی که اثر غیر مستقیم بر صورتهای مالی دارد مبنایی فراهم نمی آورد، مسئولیت پیشگیری و کشف موارد عدم رعایت و همچنین حصول اطمینان از انجام شده عملیات واحد اقتصادی طبق قوانین و مقررات با مدیریت می باشد.
حسابرسان برای اطمینان از صحت دفتر کل می بایست :
1ـ از صحت مانده حسابها اطمینان یابند : برای این کار باید جمع عمودی مانده حسابها را کنترل کنند.
2ـ اطمینان یابند که اقلام ثبت شده در دفتر کل از دفتر روزنامه نقل شده است ( اعتبار ): در این حالت باید تعدادی از اقلام ثبت شده در دفتر کل را به دفتر روزنامه ردیابی کنند.
3ـ اطمینان یابند که ثبتهای دفتر روزنامه به درستی به دفتر کل منتقل شده اند : برای این کار تعـدادی از اقلام دفتـر روزنامـه را به دفتـر کل و معیـن برای کامل بودن انتقال ثبت ها ردیابی می کنند.
موضوع :
ریسک حسابرسی
خطر ( ریسک ) حسابرسی
ریسک حسابرسی یعنی احتمال اینکه حسابرس نسبت به صورتهای مالی حاوی اشتباه یا تحریف با اهمیت، نظر حرفه ای نامتناسب اظهار کند. به عبارتی ریسک حسابرسی عبارت است از : نوعی ریسک که حسابرسان آگاهانه نتوانند متناسب با صورتهای مالی تحریف شده، نظرشان را تغییر دهند. و در نتیجه نسبت به صورتهای مالی حاوی تحریف با اهمیت، نظر مقبول بدهد، پس در نتیجه خطر حسابرسی برابر است با :
الف) ریسک آلفا ( Alpha Risk ) : یعنی آنکه حسابرس ممکن است در مواردی که صورتهای مالی تصویری مطلوب منعکس می نمایند گزارش غیر مقبول دهند. این ریسک را رد نادرست گویند که بر کارایی حسابرسی اثر می گذارد.
ب) ریسک تبا ( Beta Risk ) : یعنی آنکه حسابرس ممکن است در مواردی که صورتهای مالی تصویری مطلوب منعکس نمی کنند گزارش مقبول ارائه نماید، این ریسک را پذیرش نادرست گویند که بر اثر بخش حسابرسی تأثیر می گذارد و نسبت به ریسک آلفا از اهمیت بیشتری برخوردار است چرا که اگر بررسیهای حسابرس حاکی از اظهار نظر غیر مقبول باشد بررسیهای بیشتری جهت تأیید آن انجام می شود.
اجزای تشکیل دهنده ریسک حسابرسی :
می توان سه عنصر اصلی جهت ریسک حسابرسی طبقه بندی کرد. این سه جزء عبارتند از :
1) ریسک ذاتی inherent Disk
2) ریسک کنترلی Control R .
3) ریسک عدم کشف Detection R.
1) ریسک ذاتی : عبارتست از احتمال رخ دادن یک اشتباه یا تحریف با اهمیت درمانده یک حساب با فرض اینکه برای آن حساب کنترل داخلی وجود نداشته باشد. ریسک ذاتی در دو سطح برآورد می شود.
الف) در صورتهای مالی :
1) درستکاری و حسن شهرت مدیریت 2) تجربه و دانش مدیریت و تغییرات مدیریت طی دوره
3) فشارهای غیرعادی بر مدیریت، برای مثال، شرایطی که ممکن است مدیریت را پذیرای تحریف صورتهای مالی کند، مانند فعالیت داشتن واحد مورد رسیدگی در صنعتی که تعداد زیادی از مؤسسات آن با شکست روبرویند یا کمبود سرمایه کافی برای ادامه عملیات واحد مزبور.
4) نوع و ماهیت فعالیتهای تجاری واحد مورد رسیدگی، برای مثال احتمال نایابی تکنولوژی محصولات و خدمات پیچیدگی ساختار سرمایه، اهمیت آثار وجود اشخاص وابسته و تعدادد و پراکندگی جغرافیایی مراکز تولید واحد مورد رسیدگی.
5) عوامل مؤثر بر صنعتی که واحد مورد رسیدگی در آن فعالیت می کند، برای مثال، شرایط اقتصادی و رقابتی شناسایی شده از طریق روندها و نسبتهای مالی، و تغییرات در تکنولوژی، تقاضا برای محصولات و رویه های حسابداری متداول در آن صنعت.
ب) در سطح مانده حسابها و گروه معاملات :
1) سرفصلهای صورتهای مالی که احتمال تحریف دارند. برای مثال، سر فصلهایی از صورتهای مالی که دوره قبل به اصلاح نیاز داشته اند یا سر فصل های با ماهیت برآوردی.
2) آثار وجود اشخاص وابسته
3) میزان قضاوت بکار رفته در تعیین مانده حسابها. حسابهایی که مستلزم استفاده از قضاوتهای ذهنی گسترده هستند، ذاتاً خطر بالایی دارند.
4) آسیب پذیر یا احتمال سوء، استفاده از دارایی ها.
5) وجود معاملات خارج از روال عادی فعالیت واحد تجاری.
2) ریسک کنترلی : عبارتست از احتمال رخ دادن یک اشتباه یا تحریف با اهمیت درمانده یک حساب با فرض اینکه ساختار کنترل داخلی شرکت نتواند از وقوع آنها جلوگیری و یا به موقع آنها را کشف کند. ریسک کنترلی معمولاً در فرآیند « ثبت و ارزیابی کنترل داخلی صاحبکار » شناسایی می شود. هر چقدر ارزیابی حسابرس از ساختار کنترل داخلی صاحبکار جامع تر و کاملتر باشد، ریسک کنترلی در سطح پایین تری ارزیابی می گردد و بالعکس.
3) ریسک عدم کشف : عبارتست از احتمال خطر اینکه حسابرسان با روش های رسیدگی که انجام می دهند نتوانند تحریف های با اهمیت موجود در حسابها را کشف کنند و به این نتیجه برسند که اشتباه یا تحریف با اهمیتی درمانده حسابها وجود ندارد، در حالیکه تحریف های با اهمیتی درمانده حسابها وجود داشته باشد.
منظور از تحریف با اهمیت : خطر آنکه صورتهای مالی، پیش از انجام حسابرسی دارای تحریف با اهمیت باشد. و همچنین منظور از عدم کشف یعنی خطر آنکه حسابرس نتواند تحریف های موجود در صورتهای مالی را که به تنهایی یا در مجموع، با اهمیت است کشف کند. خطر عدم کشف تابع اثربخشی روشهای حسابرسی و چگونگی اجرای آن توسط حسابرس است.
ریسک قابل پذیرش حسابداری
ریسک قابل پذیـرش حسابداری عبارت است از ریسک حسابرسی که حسابرس در عمل آن را می پذیرد حسابرس در کلیه مراحل انجام عملیات حسابرسی از احتمال خطر حسابرسی آگاه است اما با استفاده از کلیه روش های حسابرسی نیز قادر نیست احتمال خطر مذکور را به صفر برساند. بنابراین به ناچار با توجه به شرایط موجود سطحی از ریسک حسابرسی را به عنوان ریسک قابل پذیرش حسابرسی پذیرفته و اظهار نظر خود را مبتنی بر سطح اطمینان حاصله کند در نتیجه اظهار نظر حسابرس بر مبنای اطمینان نسبی صورت می گیرد. البته این مطلب در گزارش های حسابرسی با استفاده از واژه های مناسب منعکس می شود مثلاً در شرایطی که حسابرس ریسک قابل پذیرش حسابرسی را در سطح پائینی تعیین می کند. به این معنی است که می خواهد با اطمینان بیشتری در مورد صورتهای مالی اظهار نظر کند و یا به بیان دیگر یقین بیشتری نسبت به عدم وجود اشتباهات و تحریفهای با اهمیت کشف نشده پیداکند. بنابراین ریسک صفر درصد در این خصوص به معنی اطمینان کامل و ریسک صد در صد در این خصوص به معنی عدم اطمینان به طور کامل است. تعیین ریسک صفر درصد در عمل نه تنها اقتصادی نیست بلکه همانطور که قبلاً بیان شد دستیابی به چنین سطحی از ریسک غیر ممکن است.
اهمیت: اهمیت عبارت است از برآورد حسابرسان از کوچکترین مبلغ اشتباهی است که احتمالاً می تواند. به تصمیمات یک شخص منطقی که بر صورت های مالی اتکا کند. اثر بگذارد، درجه اهمیت اقلام به کمیت، ماهیت و شرایط ایجاد آنها و نوع واندازه واحد مورد رسیدگی و به قضاوت حرفه ای حسابرس بستگی دارد و می تواند در هر صورت مالی متفاوت باشد بدلیل اینکه اهمیت یک مفهوم مطلق نمی باشد.بلکه یک مفهوم نسبی است.
رابطه بین اهمیت و خطر (ریسک)حسابرس : حسابرس هنگام برنامه ریزی حسابرس باید مشخص کند که در چه مواردی می تواند صورت های مالی را به گونه ای با اهمیت تحریف کند این موضوع حسابرس رادریافتن مواردی که باید رسیدگی شود و یا اینکه از نمونه گیری آماری و روش های تحلیلی استفاده گردد، یاری رساند که با انجام این کار حسابرس قادر خواهد بود خطر حسابرسی را به سطح قابل قبولی کاهش دهد به عبارت دیگر، برای روشن شدن مطلب، ریسک پذیرش نادرست را ( یعنی ریسک آرایه گزارش مقبول را در مواردی که حسابها تصویری درست و منصفانه نشان نمی دهد ) در نظر می گیریم، اگر سطح اهمیت را بالا ببریم، احتمال کمتری وجود دارد که اظهارنظر حسابرس مناسب باشد.
انواع مدل های حسابرسی
1ـ مدل حسابرسی مبتی برخطر (ریسک): حسابرس مبتنی بر خطر (رسیک) در پی میزان اتکاء به سیستم کنترل های داخلی و عدم تأکید صرف بر انجام آزمون های محتوا به وجود آمد. این رویکرد ، به مقدار زیادی بر سیستم کنترل های متکی است و برنامه ریزی حسابرسی نیز بر این اساس طراحی می شود. حسابرسان طبق این مدل، با برآورد خطر حسابرسی و با توجه به اجزای خط حسابرسی می توانند خطر عدم کشف را برآورد کنند.
2ـ مدل حسابرسی بتنی بر آزمون های محتوا: این رویکرد بیشتر بر آزمون های محتوا به عنوان مبانی اظهار نظر حسابرسان استفاده می شودو در صورت ضعف کنترل های داخلی و عدم اتکاء آنها به کار گرفته می شود ضعف عمده این رویکرد این است که مدل حسابرسی مبتنی بر آزمون محتوا با عدم تحصیص زمان بیشتر به زمینه های با خطر بالاتر و کنترل های ضعیف تر، احتمال عدم کشف اشتباهات و تحریف ها را افزایش می دهد.
لازم به ذکر است که هیچ یک از این دو مدل به طور مطلق مورد استفاده قرار نمی گیرد. حسابرسان در انجام عملیات حسابرسی، از ترکیبی از مدل حسابرسی مبتنی بر خطر و مدل حسابرسی مبتنی بر آزمون های محتوا استفاده می کنند و معمولاً به یکی از دو رویکرد گرایش دارند.
[/color][/b][/b]
