خلاصه استاندارد حسابرسي شماره 32 اهميت در حسابرسي
استاندارد حسابرسي شماره 32
اهميت در حسابرسي
كليات
•
"
اهميت
"
يكي از مفاهيم بنيادين حسابرسي است.
•
اهميت در تمام مراحل حسابرسي، اعم از برنامه ريزي و اجرا، و نيز ارزيابي و گزارشگري نتايج حاصل از آن مورد توجه قرار مي گيرد.
•
حسابرس در مراحل برنامه ريزي و اجراي حسابرسي، با تعيين سطوح اهميت، دامنه رسيدگي هاي خود را مشخص خواهد كرد. اين نكته در بند دامنه رسيدگي گزارش حسابرس قيد مي
شود.
•
حسابرس در مراحل ارزيابي و گزارشگري نتايج حسابرسي، تنها تحريفهاي با اهميت را مورد توجه قرار مي دهد.بر اين موضوع نيز در بند اظهار نظر گزارش حسابرسي تاكيد مي
شود.
تعريف
•
اطلاعاتي با اهميت تلقي مي
شود كه حذف يا تحريف آن بتواند بر قضاوت و تصميم گيري يك شخص
منطقي كه از صورتهاي مالي استفاده مي كند، تاثير بگذارد.
ابعاد اهميت
•
اهميت داراي دو بعد كمي و كيفي است.
•
حسابرس براي قضاوت نسبت به تعيين درجه اهميت اقلام (بي اهميت، با اهميت يابسيار با اهميت بودن) بايد به هر دو بعد همزمان توجه داشته باشد.
نقش قضاوت حرفه اي
•
اگرچه در دستورالعملهاي حسابرسي بعضاً راهكارهايي براي تعيين درجه اهميت اقلام توصيه شده است، اما در نهايت تعيين اين كه چه چيز با اهميت است مستلزم بكارگيري قضاوت حرفهاي است.
اقلام بي اهميت
•
اگرچه اقلام بي اهميت روي برنامه ريزي و اجراي
حسابرسي،
و همچنين ارزيابي و گزارشگري نتايج حاصل از آن بي تاثيرند، اما حسابرس بايد احتمال وقوع تحريفهاي با مبالغ كم اهميتي را نيز مورد توجه قرار دهد كه مجموع آنها مي تواند اثر با اهميتي بر صورتهاي مالي داشته باشد.
سطوح مورد توجه اهميت
•
حسابرس اهميت را در دو سطح زير مورد توجه قرار مي دهد:
••
در سطح صورتهاي مالي بهعنوان يك پيكره واحد.
••
در ارتباط با هر يك از مانده حسابها ، گروه هاي معاملات و موارد افشا.
•
در عين حال موضوعاتي چون موارد زير نيز مي تواند مبلغ اهميت را تحت تاثير قرار دهد:
••
الزامات قانوني و مقرراتي .
••
ملاحظات مربوط به هر يك از مانده حسابهاي مندرج در صورتهاي مالي و روابط بين اين اقلام.
رابطه خطر و اهميت حسابرسي
•
خطر حسابرسي با اهميت رابطه معلطفا اين كلمه را به كار نبريد ي دارد.
•
هر اندازه سطح اهميت بالاتر باشد، خطر حسابرسي كاهش مي يابد و برعكس.
•
اين ملاحظات بايد در تعيين ماهيت، زمان بندي اجرا و حدود روشهاي حسابرسي در نظر گرفته شود.
•
چنانچه حسابرس در مراحل بعدي حسابرسي به اين نتيجه برسد كه برآورد اوليه وي از سطح اهميت بالا بوده و بايد آن را كاهش دهد، آنگاه سطح خطر حسابرسي افزايش مي يابد.
•
حسابرس در اين موارد يكي از دو اقدام زير را اتخاذ خواهد كرد:
••
كاهش سطح برآوردي خطر كنترل، در صورت امكان، و تامين پشتوانه لازم براي سطح جديد (پاينتر) از راه گسترش يا افزودن آزمون كنترلهاي داخلي.
••
كاهش خطر عدم كشف از راه تعديل ماهيت، زمان بندي اجرا و حدود آزمونهاي محتواي برنامه ريزي شده.
تعديل سطوح اهميت و خطر برنامه ريزي شده به موازات گردآوري و ارزيابي شواهد
•
اگر نتايج عمليات و وضعيت مالي واقعي واحد مورد رسيدگي با پيشبيني هاي اوليه حسابرس تفاوت محسوس داشته باشد، آنگاه
برآورد وي از اهميت و خطر حسابرسي تغيير خواهد كرد.
ارزيابي اثر تحريفها
•
حسابرس به هنگام
ارزيابي مطلوبيت ارائه صورتهاي مالي بايد با اهميت بودن يا نبودن جمع تحريفهاي اصلاح نشده اي را كه در جريان حسابرسي كشف شده است ، تعيين نمايد.
•
منظور از جمع تحريفهاي اصلاح نشده، اثر جمعي موارد زير است:
••
تحريفهاي كشف شده توسط حسابرس، از جمله خالص اثر تحريفهاي كشف شده اصلاح نشده در دوره قبل.
••
بهترين برآورد حسابرس از ساير تحريفهايي كه نمي تواند بهطور مشخص شناسايي شود(يعني خطاي تعميم يافته).
•
حسابرس بايد با اهميت بودن يا نبودن جمع تحريفهاي اصلاح نشده را تعيين كند.
•
اگر حسابرس به اين نتيجه برسد كه اين گونه تحريفها با اهميت است بايد از مديريت واحد مورد رسيدگي بخواهد صورتهاي مالي را اصلاح كند.
•
درصورتي كه مديريت واحد مورد رسيدگي با تعميم پذيري تحريفها مخالفت ورزد آنگاه حسابرس ممكن است روشهاي حسابرسي را به طور گسترده تر اجرا كند تا به نتيجه دقيقتري دست يابد.
•
اگر مديريت واحد مورد رسيدگي از اصلاح صورتهاي مالي خودداري ورزد و نتايج اجراي روشهاي اضافي حسابرسي حسابرس را نسبت به بي اهميت بودن جمع تحريفهاي اصلاح نشده متقاعد نكند، حسابرس بايد گزارش خود را مطابق مندرجات بخش 71 استانداردهاي حسابرسي تعديل كند.
