تالار گفتگوی حسابداری
حسابداری => دوره کارشناسی و آمادگی کارشناسی ارشد حسابداری => حسابداری مالی => نويسنده: مهدی نگهبان در دسامبر 05, 2012, 19:53:50
-
سیاست سرمایه در گردش
سرمایه در گردش یک شرکت مجموعه مبالغی است که در داراییهای جاری سرمایه گذاری می شود . اگر بدهیهای جاری از داراییهای جاری یک شرکت کسر گردد سرمایه در گردش خالص به دست می آید . مدیریت سرمایه در گردش عبارت است از تعیین حجم و ترکیب منابع و مصارف سرمایه در گردش به نحوی که ثروت سهامداران افزایش یابد .
منابع و مصارف سرمایه در گردش
داراییهای جاری یک شرکت از اقلام زیر تشکیل می گردد : صندوق و وام ، اوراق بهادار قابل فروش ، حسابهای دریافتنی ، موجودی کالا و سایر داراییهای جاری .
فروش و سرمایه در گردش
فروش واقعی و پیش بینی شده ی شرکت بر مقدار سرمایه در گردشی که شرکت به مصرف می رساند اثر بسیار شدیدی دارد . فروش شرکت بر حجم داراییهای جاری و بدهیهای جاری اثر مستقیم دارد و باعث می شود که این اقلام خود به خود افزایش یابند .
حدود تغییراتی که ( بر اثر فروش ) در حسابهای جاری شرکت خود به خود رخ می دهد در صنایع مختلف متفاوت است . برای محاسبه ی آن در صنایع مختلف باید نسبت سرمایه در گردش خالص به فروش را محاسبه کرد . معمولاً این نسبت رقمی کمتر از 30/0 است . مقدار 30/0 یعنی برای یک ریال فروش 30/0 ریال سرمایه در گردش مورد نیاز است .
اهمیت مدیریت سرمایه در گردش
1-سطوح واقعی و مطلوب داراییهای جاری دستخوش تغییرات دائمی است . این وضع باعث می شود که درباره سطح مطلوب یا مورد انتظار از داراییهای جاری ، به صورت مستمر تصمیماتی گرفته شود .
2. شاید با توجه به تغییراتی که در میزان داراییها جاری رخ داده است ، مدیران مجبور شوند در تصمیماتی که قبلاً برای تأمین مالی گرفته اند تجدید نظر کنند : مثلاً گرفتن وامهای اضافی و تمدید وامهایی که به سررسید می رسند مستلزم صرف وقت و انرژی بیشتر مدیریت شرکت خواهد بود .
3. میزان منابع و مصارف وجوهی که به سرمایه در گردش تخصیص داده می شود باید مشخص شود . داراییهای جاری حدود 75 درصد کل داراییهای شرکت و بدهیهای جاری حدود 60 درصد ساختار سرمایه هستند .
استراتژی سرمایه در گردش و ریسک و بازده شرکتها می توانند با بکار گیری استراتژی های گوناگون ، در رابطه با مدیریت سرمایه در گردش ، میزان نقدینگی شرکت را تحت تأثیر قرار دهند . این استراتژیها را میزان ریسک و بازده آنها مشخص می کند . مدیران سرمایه در گردش به دو دسته تقسیم می شوند : محافظه کار و متهور ( جسور ) . استراتژی محافظه کارانه در مدیریت سرمایه در گردش باعث خواهد شد که قدرت نقدینگی بیش از حد بالا برود . در اجرای سیاست محافظه کارانه سعی می شود که ریسک ناشی از ناتوانی بازپرداخت بدهیهای سررسید شده به پایین ترین حد برسد .
مدیر سرمایه در گردش با استراتژی جسورانه می کوشد تا با داشتن کمترین میزان دارایی جاری ، از بدهیهای جاری بیشترین استفاده را ببرد و شرکت را به اینگونه اداره کند . در اجرای این استراتژی ، ریسک نقدینگی بسیار بالا خواهد رفت و شرکتی که این استراتژی را به اجرا درآورد ، بارها در وضعیتی قرار می گیرد که نمی تواند بدهیهای سررسید شده را بپردازد .
تجزیه و تحلیل نسبتهای سرمایه در گردش
نسبت جاری و نسبت سرمایه در گردش خالص . مقدار نسبت جاری یک شرکت یا سرمایه در گردش رابطه مستقیم دارد . مخصوصاً :
1. اگر داراییهای جاری از بدهیهای جاری بیشتر شود ، سرمایه در گردش خالص مثبت خواهد شد و نسبت جاری بزرگتر از عدد یک می شود .
2. اگر داراییهای جاری با بدهیهای جاری مساوی شود سرمایه در گردش خالص صفر ، و نسبت جاری برابر با یک خواهد شد .
3. اگر داراییهای جاری از بدهیهای جاری کمتر شود ، سرمایه در گردش خالص منفی ، و نسبت جاری از عدد یک کمتر می شود .
نسبتهای مالی و استراتژیهای سرمایه در گردش . شرکتی که مدیریت سرمایه در گردش آن ، محافظه کارانه عمل کند ، موقعیت زیر را خواهد داشت : نسبت نقدینگی ، نسبت جاری و نسبت سرمایه در گردش خالص آن بالا خواهد بود .
دو معیار مشخص کننده سیاست سرمایه در گردش عبارتند از : 1) تجزیه و تحلیل روند زمانی نسبتها و سرمایه در گردش خالص :
2) مقایسه نسبتهای شرکت با مقادیر متعلق به متوسط صنعت .
سیاست های مطلوب در مدیریت سرمایه در گردش
سیاستی که یک مدیر مالی در مورد اداره امور سرمایه در گردش شرکت در پیش می گیرد ممکن است با توجه به داراییهای جاری و بدهیهای جاری باشد . مثلاً امکان دارد که مدیری هم در مورد بدهیهای جاری و هم در مورد داراییهای جاری محافظه کارانه عمل کند و شرکت دیگری ، در مورد هر دو ، سیاست جسورانه در پیش بگیرد ، ولی اکثر شرکتها سیاستهایی را اتخاذ می کنند که از نظر ریسک و بازده در وضعی نسبتاً متعادل قرار گیرند .
منبع:مدیریت مالی،ریموند پی نوو