تالار گفتگوی حسابداری
حسابداری => دوره کارشناسی و آمادگی کارشناسی ارشد حسابداری => حسابرسی => نويسنده: hamideh puladdast در مه 09, 2012, 20:50:03
-
حسابرسی مبتنی بر ریسک
درحسابرسی مبتنی بر ریسک حسابرس پس از کسب شناخت اولیه از سیستم های حسابداری و کنترل داخلی(ثبت سیستم با استفاده از از یکی یا تلفیقی از سه روش نمودگر-پرسشنامه و شرح نوشته وانجام دادن آزمون شناخت سیستم) خطرهای ذاتی و کنترل را برآورد می کند.برآورد اولیه از خطر ذاتی و کنترل حسابرس را در تشخیص قابل اتکا بودن سیستم کنترل داخلی کمک می کند.در صورت قابل اتکا بودن سیستم کنترل داخلی حسابرس به آزمون کنترلهایی می پردازد که میخواهد بر آن اتکا کند و پس از اجرای آزمون کنترل ها و کسب شناخت حاصل از اجرای آن می تواند برآورد اولیه از خطر ذاتی و کنترل را تعدیل نموده و نهایی کند.حسابرس با نهایی نمودن خطر ذاتی و کنترل در شرایطی قرار میگیرد که می تواند خطر عدم کشف را با دقتی مناسب برآورد کند.و با این برآورد می تواند نوع و ماهیت و مقدار آزمنهای محتوا را برای کسب شواهد کافی و پشتوانه اظهار نظر خود مشخص کند.
ریسک حسابرسی( خطر حسابرسی )
احتمال خطر این که حسابرس نسبت به صورت های مالی حاوی اشتباه یا تحریف با اهمیت نظر حرفه ای نامناسب اظهار کند.خطر حسابرسی از لحاظ کلیت صورت های مالی عبارت است از احتمال این که تحریفی با اهمیت در صورت های مالی وجود داشته باشدو حسابرسان با روش هایرسیدگی خود آن را کشف نکند.خطر حسابرسی از سه خطر ذاتی-کنترل و عدم کشف تشکیل می شود.
ریسک عدم کشف + ریسک کنترل + ریسک ذاتی = ریسک حسابرسی
Delection Risk + Cntorol Risk + Inherent Risk Audit Risk =
DR + CR + IR AR =
ریسک ذاتی:
احتمال خطر تحریف یک حساب گروه معاملان مربوط به آن حساب یا گروه حسابها که در غیاب کنترل های داخلی ممکن است رخ دهد.مثلا فعالیت یک معدن سنگ نمک را با فعالیت یک معدن سنگ طلا با هم مقایسه کنید.طبیعی است که فعالیت یک معدن سنگ طلا دارای ریسک بیشتری می باشد.ماهیت حسابهای شرکت نیز چنین وضعیتی دارند.ریسک اقلامی مانند وجود نقد و حساب بانک بسیار بالاتر از مواردی مانند زمین و ساختمان و ماشین آلات است.خطر ذاتی را باید در مرحله برنامه ریزی برآورد کرد.خطر ذاتی در دو مرحله برآورد میشود:
در سطح صورت های مالی ( در سطح واحد مورد رسیدگی ):خطر ذاتی در سطح صورتهای مالی بر اساس عواملی مربوط به شرایط و مشکلات موجود در واحد مورد رسیدگی مربوط می شود از جمله:روش اداره واحد مورد رسیدگی-درستکاری و حسن شهرت مدیریت-تغییرات مدیران و کارکنان ارشد نوع فعلیت واحد مورد رسیدگی-عوامل موثر بر صنعت واحد مورد رسیدگی-مشکلات تداوم فعالیت و ... به صورت یک درصد کمی تعیین می گردد.
در سطح مانده حساب ها و گروه معاملات:خطر ذاتی در سطح مانده حساب ها و گروه معاملات بر اساس ماهیت و تحریف پذیری ذاتی هر حساب و همچنین خطر ذاتی در سطح صورت های مالی تعیین می گردد.به عنوان مثال حساب موجودی نقدی و بانک یک حساب ذاتا تحریف پذیر است که حسابرس معمولا خطر درصد را به حساب مذکور اختصاص می دهد و در مقابل به حساب دارایی های ثابت مشهود نیز معمولا حداقل خطر ذاتی (50%) اختصاص می دهد.
حسابرس برای تدوین طرح کلی حسابرسی باید خطر ذاتی را در سطح صورت های مال برآورد نماید و برای تدوین برنامه حسابرسی این برآورد را به مانده حساب ها و گروه معاملات ربط دهد.
ریسک کنترل:
احتمال رخ دادن یک اشتباه یا تحریف با اهمیت در مانده یک حساب یا گروه معاملات به نحوی که کنترل های داخلی قادر به کشغ آن نباشند.
میزان صحت و قابلیت اتکاء صورت های مالی بستگی کامل به کنترل های داخلی مستقر در واحد اقتصادی دارد.هر چه کنترل موثرتر و قوی تر باشد حسابرس نسبت به صورت های مالی اعتماد بیشتری می نماید. بر همین اساس در موسساتی که کنترل های داخلی قوی تر است ریسک کنترلی ضعیف می باشد و بلعکس در مواردی که کنترل های داخلی ضعیف است ریسک کنترلی افزایش می یابد.
ریسک عدم کشف:
حسابرس ممکن است رسیدگی خود را به گونه ای مناسب و صحیح طراحی نکرده باشد و یا در رعایت و اجرای استانداردها سهل انگاری نموده باشد به طور کلی باید گفت که
• CR *APR *TDDR * AR= IR
از آنجایی که هدف نهایی مدل خطر حسابرسی برآورد خطر عدم کشف می باشد می توان آن را با استفاده از هر دورابطه بالا و تعیین خطر قابل پذیرش حسابرسی ((AAR به شرح تعیین کرد:
DR=AAR/IR*CR یا TDDR=AAR/IR*CR*APR یا TDDR=DR/APR
هر کار حسابرسی دارای خطر حسابرسی می باشد.در مرحله برنامه ریزی حسابرسی با تعیین خطر قابل پذیرش حسابرسی خطر عدم کشف را برآورد و بر پایه آن نوع و ماهیت –زمان بندی اجرا و حدود آزمون های محتوا را تعیین می کند.خطر عدم کشف در دو مرحله به شرح زیر برآورد می شود:
1-برآورد اولیه ( مورد استفاده در برآورد کلی حجم عملیات حسابرسی )
2-برآورد نهایی ( مورد استفاده در تعیین حجم آزمون جزئیات )
حسابرسی عملیاتی
حسابرسی عملیاتی عبارت است از فرآیند منظم و روشمند ارزیابی اثر بخشی-کارایی و صرفه اقتصادی عملیات سازمان و گزارش نتایج ارزیابی همراه با پیشنهادهای عملی به اشخاص ذیصلاح برای بهبود عملیات.
تعریف اثر بخشی کارایی و صرفه اقتصادی
1-اثر بخشی عبارت است از میزان دستیابی به هدف ها
2-کارایی عبارت است از استفاده بهینه از منابع به منظور کسب حداکثر بازده(ستاده)
3-صرفه اقتصادی عبارت است از تلاش در جهت حداقل کردن هزینه تحصیل و استفاده از منابع سازمان با حفظ کیفیت مناسب.
هدف های حسابرسی عملیاتی
در حسابرسی عملیاتی در ابتدا حسابرسان عملکرد شرکت مورد رسیدگی را ارزیابی کرده و با معیارهایاز پیش تعیین شده توسط مدیران مقایسه می کنند و سپس فرصت هایی را با اجرای آن کارایی و اثر بخشی و صرفه اقتصادی عملیات شرکت بهبود می یابد را شناساسیی کرده و در نهایت پیشنهادی برای بهبود عملیات یا انجام اقدامات و رسیدگی های بیشتر را به مدیران پیشنهاد میکنند.
فرایند کلی حسابرسی عملیاتی
برنامه ریزی تدوین برنامه حسابرسی اجرای عملیات ارزیابی نتایج و تدوین پیشنهادها
گزارشگری پیگیری
هدف از ارائه حسابرسی عملیاتی ارزیابی عملیات شرکت مورد رسیدگی و شناسایی نارسائیها و علل نارسائیها در صدد رفع آن عیوب پیشنهادهایی را طی گزارش به مدیران شرکت مورد بررسی ارائه می نماید و سپس نتایج حاصل از اجرای آن پیشنهادها توسط مدیران پیگیری می شود.
مسئولیت حسابرس ارائه پیشنهاد و مسئولیت تصمیم گیری و چگونگی اجرای پیشنهادها با مدیریت واحد مورد رسیدگی است.بنابراین مدیریت واحد مورد رسیدگی پیشنهادهای ارائه شده توسط حسابرس را تجزیه و تحلیل می کند و می تواند پیشنهادی حسابرس را به طور کامل یا تعدیل شده اجرا کند یا برای رفع نارساییها به دنبال راهکارهای دیگر باشد.حسابرس باید نظر خود را درباره کفایت اقدامات مدیریت در پرونده حسابرسی مستند و در صورت نیاز مهمترین نتایج به دست آمده را به مدیریت گزارش کند.